ilang tulog na lang...

ilang tulog na lang may hatchback nanaman ako. woohoo!!!

ilang tulog na lang wala na ako sa pinas. woohoo!!!

ilang tulog na lang. bow!

kasalukuyang nakikinig sa: panic! at the disco - i write sins not tragedies

nagbibilang ng araw

ilang araw na lang aalis na ako. ganadong ganado na ako. ito na siguro ang pinakamalaking bakasyon ng buhay ko. wala akong iisipin kundi magrelaks, magenjoy, magpakasaya.

pagod na pagod na talaga ako sa araw araw na paulit ulit na iniisip pano ka kikita ng pera. kung pano ka mabubuhay ng mag-isa. kung pano mo kakayanin magkaroon ng sarili mong pamilya.

minsan may sumusulpot sulpot pang problema sa pag-ibig. pero steady lang. sabi ng APO "ganyan talaga ang buhay". sabi naman ng Dashboard Confessional "remember to breathe".

bukas, ako'y tutungo sa isang lugar kung saan ako'y makikipagsapalaran. pakiramdam ko'y para akong isang probinsyano na tutungo sa isang bagong lugar. pero alam ko na ang lahat ng ito'y panandalian lamang.

kasalukuyang nakikinig sa: dashboard confessional - the sharp hint of new tears

tangina mo talaga chris carraba. kahit gano kaluma na mga kanta mo, naiiyak pa din ako kapag naririnig ko mga kanta mo.

exxxcited na mani!

ilang araw/linggo na lang, ako'y lilipad na paalis ng walang kwentang bansang pilipinas. sana pagbalik ko dito may baon na akong magandang balita para sa mga magulang ko. sana pagbalik ko dito, makaalis na ulit ako pagkatapos ng ilang araw. tangina. kung alam niyo lang kung gano ko na kagusto umalis dito. limang taon na ako nagtatrabaho't wala pa din akong ipon. ang perang gagamitin ko papunta dun ay dala ng pagbenta ko ng kung ano anong bagay. uutang pa ako ng kaunti sa ermats ko (salamat ma! hehe!). pasensya na. hirap lang talaga ng buhay ngayon eh. hehe!

ngayon ay valentine's day. eh ano ngayon?! putangina. hindi ko talaga maintindihan kung bakit kelangan ipagdiwang itong araw na eto. araw daw ng mga puso. araw na kung saan ang mga magsyota ay extra malambing at mabait sa isa't isa. eh ano ngayon?! punto ko lang, dapat di lang kasi sa isang araw ginagawa to. dapat buong taon...dapat palagi. ano mangyayari sa inyo pagkatapos ng valentine's day? balik sa dati? dating gawi ulit? tipong wala na yung kasweetan, wala na yung kalambingan? kalokohan yan. ang galing nga naman ng mga tao. naisip ko lang...wala sigurong maipagdiwang ang mga tao sa buwan ng pebrero...kaya gumawa na lang sila ng ganyan. tiba tiba naman ang mga kainan at mga nagbebenta ng bulaklak, tsokolate, cake, at iba pa. sobrang trapik pa kapag ganitong araw. pakshet. mga tao nga naman..andaling magpadala para sa mga bagay na walang kwenta. teka teka..napagisip ko lang..parang ganyan na din nararamdaman ko tuwing pasko ah. hehe!

sensya na. di ako bitter tulad ng malamang iniisip niyo. may gf po ako. masaya naman ako. kaya tigilan niyo na ang mga haka-haka na malamang may poot lang ako.

t@ng!n@. naiimadyin ko na si Mark na sinasabihan ako "you're getting too old man." ayos.

sa sabado nga pala. ipagdidiwang ko ang aking kaarawan. pero feeling ko. bente singko pa din ako. haha! simula nung tumapak ako sa edad na yun, pakiramdam ko'y di na ako tumatanda. ayos ba? ayos na ayos!

kasalukuyang nakikinig sa: Sugarfree - Kwarto

bagong simula...

nung sabado, bumili ako ng bagong cellphone dun sa kaibigan kong nagbebenta ng mga cellphone at iba pang gadgets sa greenhills. ang napusuan kong model ay yung W810i ng Sony Ericsson. malupet din tong teleponong eto. kumpleto na din dahil may 2mp camera, mp3 player, radyo at organizer. swabe na din. pero kahit pano, namimiss ko na yung P910i ko. di naman kasi ako magpapalit ng cellphone kung di nasira yung keypads nun eh. haaaay...nakakalungkot. ako pa naman yung tipo ng tao na deins nagpapalit hanggang naluma na ng todo o nasira na yung bagay. kumbaga, sulit na sulit. kaya't ganun na din ako ka-alaga sa mga gamit ko.

kakaaliw. nakita ni mindy na nakabili na ako kaya ayan, pati siya'y naeengganyo na bumili din ng parehong modelo sa amin. haha!

2-0 na nga pala ang PBA finals. muhkang malabo talagang manalo ang Ginebra dahil sobrang lakas ng San Miguel. natatawa lang ako dahil parang binebenta na nga ng San Miguel ang laro pero kinapos pa din ang mga taga baranggay (halatang halata yung pagtira ni dorian pena ng freethrows niya). Sana makahabol pa ang mga taga Baranggay para masiyahan ang milyong milyon nilang taga-hanga. GI-NE- BRA! GI-NE-BRA! nakakamiss tuloy yung panahon nila pido, noli, vince, jawo, bal, marlou. dun ako last ginanahan sa panunuod ng PBA eh. hitik na hitik sa aksyon at kung ano ano pang katatawanan kapag nakakapanuod ka ng PBA. May batukan, may sikuhan, may murahan. Kumpleto! hehe!

paikot ikot ang storya ng mundo

*&^%$#@!!! walang katapusang ka-emohan at kamalasan. ayaw ko na! pagod na pagod na ako! kelan ba ako dadaanan ng swerte? wag na wag niyo din akong sasabihan na may mas malas pa sa akin dahil hindi ako sila. hindi ko nararamdaman ang nararamdaman nila. lalo nang hindi niyo nararamdaman ang nararamdaman ko. hindi ko din iniisip ibang tao (for a change) dahil hindi naman nila ako iniisip.

putangina. ano ba nangyayari sa akin? dati masiyahin akong tao. optimistic ika nga. pero ngayon ang baso..laging kalahating ubos. hindi kalahating puno. amf!

sabi nga ng razorback: "sino bang nagpapaikot ng mundo? pakipara lang po't bababa na ako!". ayoko na! suko na talaga ako.

teka...para patas at kahit pano may rason akong mag-aangal dito...

kaninang umaga, nagemail sa akin yung accouting ng kumpanyang to. kulang daw yung mga binayaran kong tax ng mga P2,500. oo, mas malaki sa ibang tao. pero ano ngayon? ako ba sila? hindi. malamang naman mas marami silang pera kesa sa akin at kaya nilang bayaran yun. eh ako? hindi na nga umaabot ng diyes mil ang sweldo ko kada kinsenas eh...madadagdagan pa ng kaltas. parang hindi pang project manager yung nakukuha ko noh? totoo yan. you fucking better believe it.

hindi ko na ililista yung iba pang rason din. dahil hindi ako matatapos.

'tila nga't tama ang kasabihan ng nakararami...pera nga ang nagpapaikot ng mundo. napansin ko lang sa lipunan natin (hindi lang dito sa kumpanyang ito) na kapag mayaman ka. ikaw na ang pinakamagaling. ikaw na ang laging tama. na walang kwenta at walang masasabi ang mga walang pera. kung big time ka (dahil mayaman ka), ikaw ang titingalain. kung mayaman ka...may "K" ka, may say ka sa lahat. para kang artista na titingalain ng lahat. bibigyang puri. putangina niyong lahat.

so teka...mabalik tayo sa usapan...sa laki ng tax na binabayaran ko (putangina niyo, wag niyo sasabihin na malaki ang tax ko dahil malaki sweldo ko. pakibasa ulit yung sinulat ko sa taas kung magkano nakukuha ko tuwing kinsenas. go figure biatch!)...san napupunta yung pera? ang mga kalsada na dinadaanan ng mga kotse natin malubak pa din. yung mga pulis nagpapatrapik. yung mga stoplights di gumagana. mga walang kwentang taong nakaupo sa pwesto, kung ano ano lang ang pinagtatalunan. tumataas ang bilihin. i can continue to rant about every little fucking thing that is happening right now but i will just choose to stop. because i want to. from now on. i will do things the way i want them to be done. no matter what other people say or tell me. fuck them. fuck everyone!

currently fucking listenin' to: the teeth - shooting star

gusto kong matutong magdrive...

tuwing naririnig ko ang kantang overdrive ng batikang eraserheads, tuwang tuwa ako. ika nga ni ely sa isa sa mga gigs nila "this song is about escaping, going somewhere, just driving around". napakasimple nung kanta pero lagi akong tinatamaan. siguro dala ito ng pagod sa pagiging emo. sa pagiging malungkutin at mapagisip. gusto ko lang magdrive. gusto ko lang lumipad. gusto ko lang kumawala.

nakakapagod din yung lagi ka nagiisip. kanina, habang ako'y papasok sa opisina bigla nanaman akong tinamaan ng kalungkutan. andaming tanong ang biglang bumagabag sa isipan ko..."ano ba talaga ang gusto kong gawin? ano ba talaga ang mangyayari sa buhay ko? ano ba ang kahihinatnan ng lahat ng ito? kung maisip ko na ang gagawin ko, magiging matagumpay kaya ako dito?" sa bawat sagot na maisip ko para sa bawat tanong...may katumbas na kontra. ika nga nila...may katumbas na tamis ang lahat ng pait. may katumbas na ligaya ang bawat lungkot (kaso parang di ko pa nakikita yung akin). may katumbas na lalake ang bawat babae (anyenye!). ayun. samakatuwid, pagdating ko sa bus kanina inantok at napagod kagad ang utak ko sa kakaisip. ayun..tulog ako sa bus.

sa biyernes, magpapainom kami ni moel, albert, macky, carlo at choi. si moel, albert at macky ay aalis na sa kumpanyang pinagtratrabahuhan namin. si carlo ay bertday kasi nung huling araw ng enero't magkalapit lang ang amin ni choi. dun ko na lang siguro ibubuhos ang lahat ng sama ng loob ko. warakan nanaman to. amf!

pero habang di pa biyernes...

please please lang turuan niyo akong magdrive.

pebrero siyete.....

kagabi nag-jamming kami ng banda ko. unang jam. sagwa. sa pagkaalala ko, hindi ganito kasagwa nung unang nag-jam yung suspicious character. pero sige. bibigyan ko ang aming sarili ng benefit of the doubt. ok naman boses ni alva. kaya niya yung boses ni gwen stefani sa kantang "simple kind of life". si jp (drums) halatang nangangalawang. si mark (bassist) halatang di pa sanay humawak ng baho (gitarista kasi siya ng fancycakes). si jeb walang wala sa timing. ako man, may mga sabit at mali din. muhkang malayo pa to bago kami umabot sa performance level. gusto ko na nga banatan kagad ng mga orig eh. medyo nawala din yung excitement level ko. di kasi kami ok. haha! pero kahit pano, pwede na din...at least may umpisa.

o nga pala..wala pa din kaming pangalan. kaya kung may maisusuggest kasyo...post lang kayo dito sa aking tagboard o kaya magcomment kayo dito.

o nga pala. kagabi ko lang napatunayan na di ko talaga trip ang metal na pedal. yun kasi pedal ni jeb, hindi ko talaga masakyan yung tunog. pasensya na. kanya kanya lang naman yan e. mas maganda pa din talaga ang overdrive o di kaya distortion.

salamas!

kasalukuyang nakikinig sa: urbandub & dicta license - future

pebrero sais....

sa wakas. pagkatapos ng lahat ng poot at kabaliwhan na nararamdaman o nararanasan ko may mga magandang mangyayari din sa akin. mamayang gabi malamang magjamming kami ng bago kong banda. di ko pa alam kung ano mangyayari sa amin o ano ang tunog namin pero ang napagusapan namin na pagjajammingan ay ang "today" ng smashing pumpkins, "my hero" ng foo fighters, at "simple kind of life" ng no doubt. rekta na din siguro kami sa mga orihinal na kumposisyon ng bahista namin (na gitarista din ng bandang fancycakes).

umorder na din ako ng Holga galing kay whimpee ng Lomo Manila malamang daw ay pagkalipas pa ng pebrero disiyete ko makuha yun. ayus lang. saktuhan din. siguro naman pagdating ng araw na yun, may pera na ako. hehe! regalo ko na din yun sa sarili ko sa nalalapit kong kaarawan.

maligayang bati sa aking sarili. ayos. sana naman itong taong eto ay masaya na ako.

bawasan na ang pagiging emo. amf!

kasalukuyang nakikinig sa: session road - hiram

pebrero singko...

amf! lunes nanaman! umpisa nanaman ng isang linggong trabaho. lagi na lang ganun. parang tenbits na tenbits ang weekend. kelangan ko na ata talaga magpahinga o magrelaks.

etong mga nakaraang araw. nagumpisa nanaman ako maging emo. ewan ko ba! amf na buhay to. sinusubukan ko naman maging masaya pero anlabo talaga. hehe...lista ko yung mga rason na naiisip ko sa tuktok ng ulo ko...

1.) malapit na ako magbente siyete...hindi ko pa din kayang mabuhay mag-isa. amf! P12000 na cellphone nga hindi ako makabili eh. labo talaga. teka, magkalinawan muna tayo ah. di porke project manager ang trabaho ko, ibig sabihin malaki na ang sweldo ko ah. napagalaman ko nga na ang sweldo ko pala dito ay katumbas lang ng isang normal na programmer. amf! lupet diba? kung susuriin mo ng maigi, ako dapat ang bisor o bossing ng mga yan...pero katumbas lang o mas maliit pa ang sweldo ko sa kanila.

2.) kanina papasok ako sa opisina habang nasa bus, napansin ko may parang dumi yung bag ko. parang isang butil lang ng kanin...siyempre, aalisin ko sa bag ko yun. amf! tae ata ng butiki yun eh. badtrip. kung malas ka...malas ka talaga!

3.) gusto ko pa ding makapunta ng singapore. hanggang ngayon, wala pa din akong makitang ok na trabaho dun. gusto ko pumunta dun maski walang trabaho, pero tulad ng nasabi ko dun sa numero uno...wala akong pera. nahihiya din akong umutang sa mga kamag-anak ko. kaya eto. nagtitiis pa din sa walang kwentang bansa na to.

4.) kapag nanunuod ka ng balita mapapansin mo na kung ano anong rason lang ang pinagaawayan ng mga pulitiko natin. pati pag-takbo ni lito lapid at manny pacquiao pinaguusapan. amf! eh kung tinututukan niyo na lang kaya ang pag-unlad ng bansa natin kesa ginagawan niyo ng isyu yung pagtakbo nila?!

5.) yung oto ko, muhkang masisira nanaman. amf! gastos nanaman!

ang isang medyo ok lang na nangyari sa akin ay bukas, may praktis na kami ng banda ko. sa wakas. pero di pa din natin sigurado kung ano mangyayari sa amin. kung ok na kami o hindi

putangina. puno't dulo gn halos lahat ay pera. tila, tama nga yata at pera talaga ang nagpapaikot ng mundo. kaya kung sino man yung nagpapaikot ng mundo, baka pwedeng pakipara lang po't bababa na ako.

ayoko na.

kasalukuyang nakikinig sa: sponge cola - sa bingit ng isang paalam (pasensya na. di ko sila trip pero ok 'tong kanta na to)

kodakan naman dyan!

itong mga nakaraang araw, medyo nawiwili ulit ako sa pagkuha ng mga litrato. naaaliw ako dun sa naging uso nung mga nakaraang taon...ang lomography. napapabasa ako sa mga site tulad ng lomomanila at iba pa.

napagdesisyunan ko na kahit wala akong pera..para lang malibang ko sarili ko habang di ko pa kayang bumili ng bagong telepono o mp3 player...bibili muna ako ng mumurahing camera. at etong woca ang napusuan ko. kaya bukas, pupunta kami ni nette sa hidalgo para bumili o tumingin kung meron niyan dyan. hindi siya lomo...pero artsy crap camera pa din. astig.

pebrero dos...

kahapon ang evaluation ko para dun sa tatlong huling buwan ng 2006. medyo nalungkot ako sa binigay sa akin ng boss ko. sa aking opinion mababa masyado yun para sa mga ginawa ko o nagawa ko nung mga panahong yun. ang mga tinukoy na punto ay dahil dun sa kagagawan ng isang kasama ko sa trabaho. unang una, hindi ko naman kasalanan na ganun ang kalidad ng trabaho ng tao na yun. pangalawa, di ko din naman kasalanan na tinanggap nila yung tao na yun sa kumpanya na eto. pangatlo, di ko naman din lalo kasalanan at napunta siya sa team ko. sila sila din naman ang naglalagay ng mga tao sa mga project. hindi na din ako nagsalita dahil alam kong wala din namang kwenta kung pinatagal ko pa yung usapan. wala din naman mangyayari at di na din naman magbabago isip nila dun. hindi ako makatulog ng maayos kagabi dahil dun. iniisip ko talaga kung san ako nagkamali at kung ano pa ang mga pwede kong gawin. lahat ng anggulo sinilip ko. pagkatapos ng lahat ng pag-mu-muni muni na ginawa ko...naisip ko lang talaga na kung ganun ulit ang maging sitwasyon, hindi din maiiba at malalayo ang kahihinatnan nun.

siguro, oras na nga para buksan ko yung aking mga mata para sa mas magagandang oportunidad sa akin. tumagal na din naman ako ng higit dalawang taon dito. medyo hindi ako naging aktibo sa paghahanap ng ibang oportunidad. hindi ko sinasabi na maghahanap na talaga ako ng trabaho. pero magiging mas bukas na ako dun kesa dati. muhkang mahihirapan lang ako lalo dito at di ko makakamit yung mga gusto ko sa buhay ko eh.

minsan talaga...hindi mo maiaalis na ikumpara ang buhay mo sa ibang tao. ano ba meron sila na wala ka? bakit pinanganak silang mas may kaya kesa sa yo? andaming tanong pero parang ang hirap talagang sagutin. at sa mga ganitong pagkakataon, kung nahanap mo naman ang sagot, malamang sa hindi...malulungkot ka lang. tipong lalo mo lang ibabaon ang sarili mo pababa imbes na matuwa ka.

nakakawalang gana tuloy gumawa ng kahit anong bagay ngayon. ayaw gumana ng utak ko. ayaw gumalaw ng katawan ko. ayos!

kasalukuyang nakikinig sa: holding hands - say goodnight